ຂໍ້ກຳນົດການອອກແບບຂອງຫໍສົ່ງໄຟຟ້າຄວາມດັນສູງແມ່ນຫຍັງ?

ພື້ນຖານດ້ານວິສະວະກຳຂອງການສົ່ງໄຟຟ້າ

ຫໍສົ່ງໄຟຟ້າຄວາມດັນສູງເຮັດໜ້າທີ່ສົ່ງສາຍນຳໄຟໄປທົ່ວໄລຍະທາງຕັ້ງແຕ່ຮ້ອຍເຖິງພັນແມັດລະຫວ່າງສະຖານີໄຟຟ້າ ຫຼື ຕັ້ງແຕ່ພັນກິໂລແມັດທົ່ວເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າຂອງປະເທດ. ສຳລັບແຕ່ລະຫໍ ຫໍ ຈະຕ້ອງຮັບນ້ຳໜັກຂອງສາຍນຳໄຟທີ່ຢູ່ນິ້ງນິ້ງ, ພາວະໄລຍະເວລາທີ່ເກີດຈາກທິດลม, ການຈັບຕົວຂອງນ້ຳກ້ອນ, ແລະ ກຳລັງທາງໄຟຟ້າທີ່ເກີດຂຶ້ນເວລາເກີດເຫດໄຟຟ້າລົດຕ່ຳ (short-circuit) — ທັງໝົດນີ້ໃນເວລາທີ່ຮັກສາໄລຍະຫ່າງທີ່ເໝາະສົມເພື່ອປ້ອງກັນການລົດຕ່ຳຜ່ານອາກາດ (flashover).

ການອອກແບບເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍລະດັບຄວາມຕື່ນ (voltage level) ແລະ ການຈັດຮຽງຂອງສ່ວນປະສົມ (conductor configuration) ເຊິ່ງກຳນົດຄວາມສູງ ແລະ ຂະໜາດຂອງສ່ວນທີ່ຢືນຕົ້ນ (cross-arm). ສູນກາງໄຟຟ້າ 132kV ທີ່ມີສາຍໄຟສອງເສັ້ນ (double-circuit tower) ມີຄວາມສູງ 25–35 ແມັດເຕີ. ສູນກາງໄຟຟ້າ 400kV ມີຄວາມສູງ 40–55 ແມັດເຕີ ແລະ ມີສ່ວນທີ່ຢືນຕົ້ນທີ່ກວ້າງຂຶ້ນ. ທຸກໆແມັດເຕີທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຈະເພີ່ມນ້ຳໜັກເຫຼັກ, ປະລິມານເຄື່ອງປູກ (concrete) ສຳລັບຮາກຖານ, ແລະ ຄວາມຕ້ອງການຂອງຄວາມສາມາດໃນການຍົກຂອງເຄື່ອງຍົກ (crane) — ເຊິ່ງເພີ່ມຕົ້ນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທັງໝົດໃນທຸກຂັ້ນຕອນຂອງໂຄງການ.

ໂຄງການສົ່ງໄຟຟ້າທີ່ຂ້າມພູເທືອງອາເມລິກາໃຕ້ໄດ້ປ່ຽນສູນກາງໄຟຟ້າປະເພດເຕັກກິດ (lattice towers) ໃຫ້ເປັນການອອກແບບທີ່ມີຮູບຮ່າງຄືກັບຕົວອັກສອນດີເລຕາ (delta-configuration) ທີ່ມີຂະໜາດເລັກກວ່າ ໃນເຂດທີ່ມີຄວາມຊັນຫຼາຍກວ່າ 15 ອົງສາ. ຂະໜາດຂອງພື້ນທີ່ທີ່ໃຊ້ເຮັດຮາກຖານ (footprint) ທີ່ແຄບລົງໄດ້ຫຼຸດຜ່ອນການຂຸດເຈາະຮາກຖານໄດ້ປະມານ 40% ໃນເຂດທີ່ມີຄວາມຊັນສູງ ໂດຍທີ່ການເຂົ້າເຖິງຂອງລົດຂົນສົ່ງເຄື່ອງປູກ (concrete truck) ແມ່ນເປັນບັນຫາດ້ານການຈັດສົ່ງທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງໂຄງການ.

ເອກະສານການອອກແບບດ້ານໂຄງສ້າງ

ຮູບຮ່າງຂອງສູນກາງໄຟຟ້າປະເພດເຕັກກິດ

ສີ່ແຈມ ຫໍ ໂຄງສ້າງເຫຼັກປະເພດນີ້ໃຊ້ທໍ່ເຫຼັກທີ່ມີຮູບຮ່າງເປັນມຸມ (angle steel) ທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນດ້ວຍຂ້າວ (bolted joints) ເພື່ອສ້າງເປັນລະບົບເຕັກກິດ (truss systems) ທີ່ຮັບແຮງດ້ວຍການດຶດ (tension) ແລະ ການກົດ (compression) ໃນທິດທາງແກນ (axial) ແທນທີ່ຈະເປັນການດັດ (bending). ວິທີນີ້ຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນນ້ຳໜັກເຫຼັກໄດ້ 30–50% ເມື່ອທຽບກັບເສົາທໍ່ (tubular poles) ທີ່ມີຄວາມສາມາດເທົ່າກັນ.

ຮູບຮ່າງຂອງໂຄງສ້າງມີລັກສະນະເປັນສີ່ແຈ ຫຼື ສີ່ແຈຍາວທີ່ຫຼຸດລົງຈາກສ່ວນເບື້ອງລຸ່ມທີ່ກວ້າງໄປຫາສ່ວນເບື້ອງເທິງທີ່ແອບ. ອັດຕາສ່ວນລະຫວ່າງຄວາມກວ້າງຂອງສ່ວນເບື້ອງລຸ່ມຕໍ່ຄວາມສູງຂອງໂຄງສ້າງແມ່ນ 1:6 ເຖິງ 1:8 ສຳລັບຫອລະບົບເຊື່ອມຕໍ່ ແລະ 1:4 ເຖິງ 1:5 ສຳລັບຫອທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນຈຸດທີ່ມີການປ່ຽນທິດທາງ ເຊິ່ງສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງອານຸພາບທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການເອີ້ນຕົວທີ່ໃຫຍ່ຂຶ້ນທີ່ຈຸດປ່ຽນທິດທາງ. ຂະໜາດຂອງຊິ້ນສ່ວນຕ່າງໆຖືກກຳນົດຕາມເກນການຮັບແຮງຂອງ IEC 60826 ໂດຍໃຊ້ຂໍ້ມູນຄວາມເຂັ້ມຂອງທາງລົມທີ່ເກີດຂຶ້ນທຸກໆ 50 ປີ. ຫອທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນເຂດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ພາຍຸຮ້າຍຕ້ອງມີຄວາມຕ້ານທາງຕໍ່ທາງລົມທີ່ເກີນ 200 km/h.

ການອອກແບບຮາກຖານ

ປະເພດຂອງຮາກຖານຂຶ້ນກັບສະພາບດິນ. ຮາກຖານປະເພດກວ້າງ (Spread footings) ເໝາະສຳລັບດິນທີ່ມີຄວາມເຂັ້ມແຂງທີ່ເທົ່າກັບ 200 kPa ຫຼື ສູງກວ່າ. ຮາກຖານປະເພດເສົາ (Pile foundations) ສົ່ງຜ່ານແຮງໄປຍັງຊັ້ນດິນທີ່ຢູ່ເລິກກວ່າເມື່ອດິນທີ່ຢູ່ເທື່ອງໆເປັນດິນທรายທີ່ບໍ່ແໜ້ນ ຫຼື ດິນເທົາທີ່ອ່ອນ. ຮາກຖານທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບຫີນ (Rock-anchored foundations) ແມ່ນການເຊື່ອມຕໍ່ສ່ວນລຸ່ມຂອງຫອເຂົ້າກັບຫີນທີ່ແໜ້ນໂດຍກົງ — ເປັນທາງເລືອກທີ່ເປັນເອກະສານທີ່ສຸດເມື່ອຫີນທີ່ແໜ້ນຢູ່ໃນລະດັບລຶກ 1–2 ແມັດເຕີ.

ຄວາມຕ້ານທີ່ເກີດຈາກການຍົກຂຶ້ນ (Uplift resistance) ມັກຈະເປັນປັດໄຈທີ່ກຳນົດການອອກແບບຫຼາຍກວ່າຄວາມຕ້ານຕໍ່ການຮັບແຮງກົດ (compressive bearing). ລົມທີ່ພັດຕັ້ງຫຼາງກັບສ່ວນທີ່ເປັນຕົວນຳໄຟ (conductor spans) ຈະສ້າງໃຫ້ເກີດແຮງຍົກຂຶ້ນ (uplift forces) ຕໍ່ດ້ານທີ່ຢູ່ເທິງລົມ (windward side) ທີ່ເກີນນ້ຳໜັກຂອງໂຄງສ້າງ. ຮາກຖານ (Foundations) ຕ້ອງສາມາດຕ້ານແຮງທີ່ປ່ຽນແປງໄປມາ (cyclic forces) ເຫຼົ່ານີ້ເປັນເວລາຫຼາຍສິບປີ ໂດຍບໍ່ເກີດການຖອກອອກຊ້າ (gradual pullout) ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຫອນເອີ້ນ (tower) ເອີ້ງໄປ ແລະ ຫຼຸດລົງຄວາມໄກລະຫວ່າງເຟສກັບດິນ (phase-to-ground clearances) ຕໍ່າກວ່າຂອບເຂດທີ່ປອດໄພ.

ວັດສະດຸ ແລະ ການປ້ອງກັນການກັດກິນ

ເຫຼັກໂຄງສ້າງສອດຄ່ອງກັບມາດຕະຖານ ASTM A36 ຫຼື S355JR, ໂດຍໃຊ້ເຫຼັກທີ່ມີຄວາມແຂງແຮງສູງກວ່າໃນບາງສ່ວນທີ່ຮັບແຮງຫຼາຍ. ການຊຸບເຫຼັກດ້ວຍສັງกะສີ (hot-dip galvanizing) ຕາມມາດຕະຖານ ISO 1461 ແມ່ນໃຊ້ເປັນວິທີຫຼັກໃນການປ້ອງກັນການກັດກິນ, ດ້ວຍຄວາມໜາຂອງຊັ້ນສັງກະສີຢ່າງໜ້ອຍ 85 µm ສຳລັບສ່ວນທີ່ໆມີຄວາມໜາເກີນ 6 mm. ສຳລັບການຕິດຕັ້ງໃນເຂດທະເລທີ່ຢູ່ຫ່າງຈາກນ້ຳເຄືອງ (salt water) ໃນໄລຍະ 5 km, ຕ້ອງໃຊ້ຊັ້ນສັງກະສີທີ່ມີຄວາມໜາ 100–140 µm ຫຼື ວິທີການເພີ່ມເຕີມດ້ວຍລະບົບສີ.

ຂໍ້ກຳນົດດ້ານການອອກແບບໄຟຟ້າ

ການປັບສົມຄວາມຕ້ານທາງໄຟຟ້າ

ການຫ່າງຈາກເຟສໄປຍັງດິນ ກຳນົດຂະໜາດຂອງຊ່ອງທາງໃນຕົວເຄື່ອງຕັ້ງ. ປັດໄຈຄວາມເຄີຍຂອງໄຟຟ້າທີ່ເກີດຈາກການປ່ຽນແປງ (switching surge factor) — ໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນ 2.0–2.5 ຕໍ່ໜ່ວຍ ສຳລັບລະບົບທີ່ມີຄວາມຕີ້ນໄຟເທິງ 245kV — ຄູນກັບຄວາມຕີ້ນໄຟສູງສຸດຂອງລະບົບ ຈະກຳນົດຊ່ອງຫວ່າງອາກາດຕ່ຳສຸດທີ່ຈະປ້ອງກັນການລຸກລາມຂອງໄຟຟ້າ. ມາດຕະຖານ IEC 60071 ໃຫ້ກອບການປະສານການດ້ານການເກີບຮັກສາຄວາມເປັນໄຟຟ້າ.

ການຈัดຕັ້ງວຽນປ້ອງກັນ (shield wire) ຕ້ອງເຮັດໃຫ້ມີມຸມປ້ອງກັນຈາກແນວຕັ້ງບໍ່ເກີນ 30 ອົງສາ ໃນເຂດທີ່ມີພາວະຟ້າແລບເກີດຂຶ້ນຫຼາຍກວ່າ 10 ຄັ້ງຕໍ່ກິໂລແມັດແຕ່ລະປີ ເພື່ອໃຫ້ແຮງດັນໄຟຟ້າຈາກຟ້າແລບຕົກຢູ່ທີ່ວຽນປ້ອງກັນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບດິນ ແທນທີ່ຈະຕົກໃສ່ວຽນເຟສ.

ການຈັດຕັ້ງແລະການຈັດເປັນກຸ່ມຂອງວຽນໄຟຟ້າ

ຄວາມຕີ້ນໄຟທີ່ເທິງ 220kV ໃຊ້ວຽນໄຟຟ້າທີ່ຈັດເປັນກຸ່ມ — ມີ 2, 3 ຫຼື 4 ວຽນຍ່ອຍຕໍ່ເຟສ ແຕ່ລະວຽນຍ່ອຍຖືກແຍກອອກດ້ວຍອຸປະກອນຈັດຫ່າງ (spacers) ໃນໄລຍະຫ່າງ 30–60 ແມັດເຕີ. ການຈັດເປັນກຸ່ມຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເຂັ້ມຂອງເຂດໄຟຟ້າໃຕ້ເກນທີ່ຈະເກີດຄວາມເຄີຍຂອງອາກາດ (corona inception threshold) ເຊິ່ງເປັນສາເຫດໃຫ້ເກີດສຽງທີ່ໄດ້ຍິນ, ການຮີບຮ້ອງທາງວິທະຍຸ, ແລະການສູນເສຍພະລັງງານຈາກການອິອອນ. ການຫ່າງຈາກວຽນຍ່ອຍຫຼາຍທີ່ດີທີ່ສຸດແມ່ນ 400–500 ມີລີແມັດ ເພື່ອໃຫ້ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເຂັ້ມຂອງເຂດໄຟຟ້າຢ່າງມີປະສິດທິພາບ ໂດຍບໍ່ເກີດຄວາມສຸ່ມເສີຍໃນການສັ່ນໄຫວຂອງວຽນຍ່ອຍ.

ລະບົບການແກ້ວໄວ

ຄ່າຕ້ານທາງຂອງເສົາໄຟຟ້າທີ່ຕໍ່ດິນຕໍ່າກວ່າ 10 ອໍມ ແມ່ນເປັນເປົ້າໝາຍທີ່ຖືກຮັບຮູ້, ເຖີງແມ່ນວ່າຄ່າຈະຢູ່ໃນລະດັບ 20–25 ອໍມ ກໍຍັງຖືກຍອມຮັບໄດ້ໃນດິນທີ່ມີຄ່າຕ້ານທາງສູງ. ເສັ້ນລວມທີ່ຝັງຢູ່ເປັນແບບຮັດສະໝີຈາກແຕ່ລະຂາຂອງເສົາຈະຊ່ວຍຫຼຸດຄ່າຕ້ານທາງໃນເວລາທີ່ເສົາຕັ້ງຕັ້ງເທົ່ານັ້ນບໍ່ສາມາດບັນລຸເປົ້າໝາຍໄດ້. ລະບົບຕໍ່ດິນຈະສາມາດຮັບກັບກະແສໄຟຟ້າຈາກຟ້າແຜ່ນທີ່ມີຄ່າສູງສຸດ 20–50kA ໂດຍບໍ່ເກີດຄ່າຄວາມຕ່າງຂອງຄວາມຕີນ (touch potential) ຫຼື ຄວາມຕ່າງຂອງຄວາມຕີນລະຫວ່າງຂາ (step potential) ທີ່ເກີນເກນຄວາມປອດໄພຕາມມາດຕະຖານ IEC 60479.

ຄໍາ ຖາມ ທີ່ ມັກ ຖາມ

ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງເສົາສົ່ງໄຟຟ້າປະເພດເສົາເທິງ (suspension) ແລະ ເສົາເທິງມຸມ (angle) ແມ່ນຫຍັງ?

ເສົາສົ່ງໄຟຟ້າປະເພດເສົາເທິງ (suspension towers) ໃຊ້ເພື່ອຮັບນ້ຳໜັກຂອງລວມໄຟຟ້າທີ່ຕັ້ງຢູ່ຕາມແນວຕັ້ງ ໃນສ່ວນທີ່ເປັນເສັ້ນຊື່, ແລະ ຮັບນ້ຳໜັກຕັ້ງຕົ້ນທີ່ເກີດຈາກທິດຕັ້ງ. ເສົາສົ່ງໄຟຟ້າປະເພດເສົາເທິງມຸມ (angle towers) ໃຊ້ເພື່ອເຊື່ອມຕໍ່ລວມໄຟຟ້າທີ່ມີການປ່ຽນທິດທາງ, ແລະ ຮັບຄວາມຕຶງທາງນອນທັງໝົດຂອງລວມໄຟຟ້າ. ເສົາປະເພດນີ້ຈະໃຊ້ຊິ້ນສ່ວນທີ່ໜັກກວ່າ, ມີບ່ອນຕັ້ງທີ່ກວ້າງກວ່າ, ແລະ ມີຮາກຖານທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ. ສາຍສົ່ງຈະໃຊ້ເສົາປະເພດເສົາເທິງ (suspension) ໃນ 80–90% ຂອງຄວາມຍາວທັງໝົດ ແລະ ໃຊ້ເສົາປະເພດເສົາເທິງມຸມ (angle) ຢູ່ບ່ອນທີ່ມີການປ່ຽນທິດທາງ.

ຄວາມສູງຂອງເສົາສົ່ງໄຟຟ້າຖືກກຳນົດໄດ້ແນວໃດ?

ຄວາມສູງຕ່ຳສຸດຂອງເສັ້ນໄຟທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບພື້ນດິນ ໃນເວລາທີ່ມີອຸນຫະພູມສູງສຸດໃນການໃຊ້ງານ — ເມື່ອການຂະຫຍາຍຕัวຈາກຄວາມຮ້ອນເຮັດໃຫ້ເສັ້ນໄຟຫຼຸດຕ່ຳສຸດ — ກຳນົດຄວາມສູງຕ່ຳສຸດ. ການເພີ່ມຄວາມຍາວຂອງຊຸດຂອງເຄື່ອງປ້ອງກັນ, ຄວາມເລິກຂອງແຖວຂອງເສັ້ນໄຟ, ແລະ ຄວາມສູງສຸດຂອງເສັ້ນໄຟປ້ອງກັນຈະໃຫ້ຄວາມສູງທັງໝົດ. ລັກສະນະຂອງເຂດພື້ນທີ່ຕ້ອງການໃຫ້ໂຄງສ້າງທີ່ສູງຂຶ້ນໃນຈຸດທີ່ມີຊ່ວງຂອງເສັ້ນໄຟຕ່ຳ ເພື່ອຮັກສາຄວາມຫ່າງຈາກພື້ນດິນໃນເຂດຫຸບເຂົາ ແລະ ຈຸດທີ່ເສັ້ນໄຟຂ້າມທາງ.

ຄວາມໄວຂອງລົມທີ່ເສົາສົ່ງໄຟຕ້ອງຮັບໄດ້ແມ່ນເທົ່າໃດ?

ຄວາມໄວຂອງລົມທີ່ອອກແບບໄວ້ນັ້ນປ່ຽນແປງຈາກ 120 ກິໂລແມັດຕີຕໍ່ຊົ່ວໂມງ ສຳລັບບ່ອນທີ່ຢູ່ຫ່າງຈາກລົມ ໃນເຂດພື້ນທີ່ທີ່ຢູ່ໃນແດນພື້ນໃນ ຫາກວ່າຈະເຖິງ 250 ກິໂລແມັດຕີຕໍ່ຊົ່ວໂມງ ສຳລັບເຂດທີ່ມີພາວະລົມເຂດຮ້ອນ. ມາດຕະຖານ IEC 60826 ຈັດປະເພດຄວາມຂີ້ roughness ຂອງເຂດພື້ນທີ່ ແລະ ສະເໜີສູດການຄຳນວນຄວາມກົດຂອງລົມ. ຜູ້ຜະລິດເຊັ່ນ: ກຸ່ມບໍລິສັດ Liaoning Sinotech ສະໜອງເສົາສົ່ງໄຟທີ່ຖືກອອກແບບມາເພື່ອຮັບໃຊ້ຕາມເຂດທີ່ມີຄວາມໄວຂອງລົມທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ເປັນຫຍັງເສົາຮູບຕາຂ່າຍຈຶ່ງຖືກນິຍົມໃຊ້ຫຼາຍກວ່າເສົາຮູບທໍ່ສຳລັບການສົ່ງໄຟຄວາມດັນສູງ?

ເສາທີ່ມີຮູບແບບຕົກແຕ່ງໃຊ້ເຫຼັກໜ້ອຍລົງ 30–50% ເນື່ອງຈາກຮູບແບບຂອງຕົວເຊື່ອມຕໍ່ແບບຕົກແຕ່ງຈະແບ່ງແຍກແຮງທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນແຮງແອັກຊຽນ (axial forces) ແທນທີ່ຈະເປັນແຮງດັດ (bending moments). ນ້ຳໜັກທີ່ໜ້ອຍລົງຈະຊ່ວຍຫຼຸດຄ່າໃຊ້ຈ່າຍດ້ານວັດສະດຸ ແລະ ພື້ນຖານ. ການເຊື່ອມຕໍ່ດ້ວຍສະກູ້ດເຮັດໃຫ້ສາມາດຂົນສົ່ງໃນຮູບແບບທີ່ຖືກຖອດອອກເປັນຊິ້ນສ່ວນໄດ້ຢ່າງກົມກຽວ — ເຫຼັກແທ່ງທີ່ໃຊ້ສຳລັບເສາ 40 ຕົ້ນສາມາດຂົນສົ່ງໄດ້ໃນຕູ້ຂົນສົ່ງທີ່ມີພື້ນທີ່ເທົ່າກັບເສາແບບທໍ່ທີ່ມີຄວາມຍາວ 8–10 ຕົ້ນ.

ເສາສົ່ງໄຟຈັດການກັບການເກີດນ້ຳກ້ອນໄດ້ແນວໃດ?

ການເກີດນ້ຳກ້ອນເພີ່ມນ້ຳໜັກໃຫ້ແຕ່ລະເມືອງຂອງລວດໄຟ 2–10 ກິໂລແກຼມ, ເຮັດໃຫ້ນ້ຳໜັກທັງໝົດເພີ່ມຂຶ້ນ 3–8 ເທື່ອ. ການອອກແບບຈະຄຳນຶງເຖິງນ້ຳໜັກຂອງລວດໄຟທີ່ມີນ້ຳກ້ອນແລະການຫຼຸດລົງຂອງແຮງລົມໃນເວລາດຽວກັນ — ສະຖານະການພາຍຸມັກຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັບຄວາມເຂັ້ມຂັ້ນສູງສຸດຂອງລົມ. ການລົ້ນຂອງນ້ຳກ້ອນທີ່ບໍ່ເທົ່າກັນຈະເກີດແຮງທີ່ບໍ່ສົມດຸນຕາມທິດຍາວ ເຊິ່ງເສາທີ່ມີມຸມຈະຕ້ອງຕ້ານໄດ້.

ອາຍຸການໃຊ້ງານຂອງເສາສົ່ງໄຟທີ່ຖືກອອກແບບຢ່າງຖືກຕ້ອງແມ່ນເທົ່າໃດ?

ເສາເຫຼັກທີ່ມີຮູບແບບເປັນຕາຂ່າຍ ແລະ ຖືກຊຸບດ້ວຍສັງกะສີ ສາມາດໃຊ້ງານໄດ້ເຖິງ 50–70 ປີ ໂດຍຕ້ອງມີການກວດສອບຢ່າງເປັນປະຈຳ. ການກັດກິນທີ່ຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ດ້ວຍບອລ໌ດ ເຊິ່ງສັງກະສີຖືກສວມຫຼຸດລົງ ແມ່ນປັດໄຈທີ່ຈຳກັດອາຍຸການໃຊ້ງານ. ການປ່ຽນຊິ້ນສ່ວນເຫຼັກແບບເຫຼີຍມຸມ (angle members) ທີລະຫວ່າງການບໍາຮັກສາຕາມແຜນ ສາມາດຍືດອາຍຸການໃຊ້ງານໄດ້ເຖິງຫຼາຍກວ່າ 80 ປີ ເຮັດໃຫ້ເສາຕາຂ່າຍເປັນໜຶ່ງໃນຊັບສິນທີ່ມີຄວາມໝັ້ນຄົງທີ່ສຸດຂອງໂຄງສ້າງເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າ.