ວິທີການປັບປຸງຄວາມຕ້ານທາງຂອງຫໍສົ່ງພະລັງງານຕໍ່ທິດທາງລົມ?

ກົລະໄຫຼ່ການເຮັດວຽກຂອງແຮງลมທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຂື້ນຕໍ່ໂຄງສ້າງຫໍສົ່ງໄຟຟ້າ

ກົລະໄຫຼ່ການເຮັດວຽກຂອງແຮງลมເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຄັ່ນຕຶງທີ່ສຳຄັນຕໍ່ຫໍສົ່ງໄຟຟ້າ, ຈຶ່ງຕ້ອງມີການເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງເພື່ອອອກແບບໃຫ້ມີຄວາມຕ້ານທານຕໍ່ລົມໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ການປະຕິສຳພັນດ້ານອາກາດສາດສ້າງເປັນຮູບແບບຂອງແຮງທີ່ສັບສົນ—ໂດຍເປັນພິເສດໃນໂຄງສ້າງເປີດທີ່ເຮັດຈາກເສົາລວມ (lattice structures)—ເຊິ່ງການລົ້ມເຫຼວຂອງການໄຫຼຂອງອາກາດ, ການປະກົດຂື້ນຂອງວົງຈອນການເຄື່ອນທີ່ (vortex shedding), ແລະ ການເພີ່ມຂື້ນຂອງແຮງເຄື່ອນທີ່ (dynamic amplification) ມາປະສົມປະສານກັນເພື່ອທ້າທາຍຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງໂຄງສ້າງໃນເວລາທີ່ມີລົມຮຸນແຮງ.

ການແຍກຕົວຂອງການໄຫຼທີ່ບໍ່ເປັນລະບົບ ແລະ ຄວາມບໍ່ສົມດຸນຂອງຄວາມກົດດັນອ້ອມຮອບເນື້ອເທິງຂອງຫໍສົ່ງໄຟຟ້າທີ່ເຮັດຈາກເສົາລວມ

ເມື່ອລົມເຄື່ອນຜ່ານຫອລະເບິ່ງທີ່ເຮັດຈາກເສົາເປີດ (lattice towers) ມັນຈະສ້າງເຂດທີ່ມີການເຄື່ອນທີ່ທີ່ບໍ່ສະເໝີພາບ (turbulence) ແລະການແຈກຢາຍຄວາມກົດດັນທີ່ບໍ່ເທົ່າກັນໃນເນື້ອໜັງ. ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຄວາມກົດດັນເຫຼົ່ານີ້ນຳໄປສູ່ການເກີດຄວາມຕ້ານທາງ (drag forces) ທີ່ມີຄວາມເຂັ້ມແຂງ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຄັ່ນເຄື່ອນເພີ່ມເຕີມຕໍ່ຂໍ້ຕໍ່ໂຄງສ້າງ ແລະ ສ່ວນທີ່ບາງຂອງໂຄງຮ່າງ ໂດຍເປັນທີ່ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນເປັນພິເສດເວລາທີ່ການໄຫຼຂອງລົມຖືກກັກຢູ່ພາຍໃນໂຄງສ້າງພາຍໃນຂອງຫອ. ໃນເວລາທີ່ມີລົມພາດເຖິງຢ່າງຮຸນແຮງ ພວກເຮົາມັກຈະເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຄວາມກົດດັນທີ່ເກີດຂຶ້ນເຖິງເກີນ 30% ລະຫວ່າງດ້ານທີ່ຢູ່ຕ້ານກັນຂອງຫອ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ການສຶກສາເຖິງຄວາມເສື່ອມສະພາບຂອງຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນໄວຂຶ້ນ. ການຄົ້ນຄວ້າຈາກການທົດສອບໃນທໍ່ລົມ (wind tunnel tests) ໄດ້ຢືນຢັນເລື່ອງນີ້ ໂດຍສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມບໍ່ສົມດຸນຂອງຄວາມກົດດັນດັ່ງກ່າວແມ່ນຈິງໆ ເປັນໜຶ່ງໃນສາເຫດຫຼັກທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດວຟັງການເຄື່ອນທີ່ທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆກັນ (repeated stress cycles) ໃນໂຄງສ້າງເຄື່ອງສົ່ງໄຟຟ້າທີ່ເຮັດຈາກເສົາເປີດ (lattice transmission structures) ອີງຕາມບົດຄົ້ນຄວ້າທີ່ເຜີຍແຜ່ໃນວາລະສານ Journal of Wind Engineering ໃນປີ 2017. ເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບບັນຫານີ້ ວິສະວະກອນຈະເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປັບລະດັບໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງແຂວງທີ່ຕັ້ງຢູ່ຂ້າງຂອງເສົາ (cross arms). ການປັບປຸງການອອກແບບນີ້ຈະຊ່ວຍເຮັດໃຫ້ຮູບແບບການໄຫຼຂອງລົມທີ່ເປັນລະບົບຖືກທຳລາຍ ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຄວາມກົດດັນກ່ອນທີ່ມັນຈະແຜ່ລາມໄປທົ່ວທັງໝົດຂອງໂຄງສ້າງຫອ.

ເຫດຜົນການເກີດວົງຈອນການແຕກຕົວ, ການບັງເງົາທາງອາໂຣດີນາມິກ, ແລະ ຜົນກະທົບຂອງການແຮງດັນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງໄວວາ

ເມື່ອລົມຫຼືນຜ່ານອົງປະກອບຂອງຫໍທາງ, ມັນຈະສ້າງເກີດສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ 'ການຖອດຕົວຂອງວົງຈອນ' (vortex shedding) ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດແຮງຍົກ (lift) ແລະ ແຮງຕ້ານ (drag) ທີ່ເຄື່ອນໄຫວໄປມາທາງຫຼັງ-ໜ້າ ແລະ ຂ້າງ-ຂວາ-ຊ້າຍຕໍ່ໂຄງສ້າງ. ບາງຄັ້ງແຮງເຫຼົ່ານີ້ຈະສອດຄ່ອງກັບຄວາມຖີ່ທຳມະຊາດທີ່ໂຄງສ້າງຕ້ອງການສັ່ນ, ເຮັດໃຫ້ເກີດບັນຫາ. ສິ່ງທີ່ຢູ່ດ້ານເທິງທາງລົມ (upstream) ເຊັ່ນ: ຫໍອື່ນໆທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງ ຫຼື ເຖິງແຕ່ລັກສະນະທໍາມະຊາດຂອງພື້ນທີ່ (landscape features) ຈະສ້າງເງົາທີ່ວິສະວະກອນເອີ້ນວ່າ 'ເງົາອາເຄໂຣດີເນມິກ' (aerodynamic shadows). ເງົາເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ຮູບແບບການຫຼືນຂອງລົມປົກກະຕິເສຍຫາຍ ແລະ ອັນທີ່ເລວກວ່ານັ້ນ ມັນເຮັດໃຫ້ຄວາມປັ່ນປວນ (turbulence) ເລວຂຶ້ນໃນບ່ອນທີ່ກຳນົດ. ການປະສົມປະສານຂອງທັງໝົດນີ້ສາມາດເຮັດໃຫ້ການຕອບສະຫນອງຂອງໂຄງສ້າງເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ການທົດສອບໃນສະຖານທີ່ຈິງ (field tests) ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນ, ຄວາມເຄັ່ງຕຶງ (stresses) ຕໍ່ວັດສະດຸສາມາດເພີ່ມຂຶ້ນປະມານ 40% ອີງຕາມການສຶກສາທີ່ອ້າງອີງໃນ ASCE Manual 74 ປີ 2010. ລົມທີ່ມາຈາກມຸມເອີ້ງ (wind coming at an angle) ຈະເຮັດໃຫ້ຜົນກະທົບຂອງເງົາເຫຼົ່ານີ້ເດັ່ນຊັດເຈັນຂຶ້ນອີກ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ວິສະວະກອນຈຳເປັນຕ້ອງຕິດຕັ້ງລະບົບການຫຼຸດຜ່ອນ (damping systems) ເຊັ່ນ: ກະແສເກີດວົງຈອນເປັກ (helical strakes) ທີ່ຫໍ້ອບອ້ອມຕົ້ນເສົາ ຫຼື ລະບົບການຫຼຸດຜ່ອນມວນສານທີ່ຖືກຕັ້ງຄ່າໄວ້ (tuned mass dampers) ທີ່ພວກເຮົາເຫັນຢູ່ໃນຕຶກສູງ. ລະບົບເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍເຮັດໃຫ້ວົງຈອນທີ່ເກີດຈາກລົມຖືກທຳລາຍກ່ອນທີ່ມັນຈະເລີ່ມບົ່ານເຖິງຂີດຈຳກັດ ແລະ ກໍ່ເກີດຄວາມເສຍຫາຍຜ່ານຜົນກະທົບລູກສູບ (chain reaction effect).

ຮູບແບບການລົ້ມສະຫຼາຍທີ່ສຳຄັນ ແລະ ຈຸດອ່ອນດ້ານໂຄງສ້າງໃນເຫດການທີ່ມີລົມຮຸນແຮງ

ການບິດງໍ່ຂອງຈຸດຕໍ່ ແລະ ຄວາມບໍ່ສະຖຽນຂອງຊິ້ນສ່ວນ: ບົດຮຽນຈາກພາຍຸໄທ້ຟູນ ມັງຄູດ (2018)

ຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນຂອງລົມທີ່ມີຄວາມໄວ 200 ກິໂລແມັດຕໍ່ຊົ່ວໂມງຈາກພາຍຸທະເລ Mangkhut ໄດ້ເປີດເຜີຍຈຸດອ່ອນທີ່ຮ້າຍແຮງໃນວິທີການທີ່ເສາເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າປະກອບດ້ວຍເສົາຮູບຕາຂ່າຍ (lattice towers) ໄດ້ເຊື່ອມຕໍ່ກັນ ເຮັດໃຫ້ເກີດເຫດການລົ້ມທັບຕໍ່ເນື່ອງທົ່ວທັງເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າຂອງແຂວງ Guangdong. ກຳລັງລົມທີ່ເຮັດເຄື່ອນຕົວອອກຈາກຈຸດກາງຂອງຂໍ້ຕໍ່ທີ່ຖືກຂັນດ້ວຍສະກຣູ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດການຄຸ້ມຄ່າຢ່າງຊັ້ນຕອນໃນສ່ວນປະກອບທີ່ມີມຸມເອີ້ງຂອງໂຄງສ້າງ ໂດຍເປັນທີ່ສັງເກດເຫັນຢ່າງເດັ່ນຊັດເປັນພິເສດທີ່ຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ຂອງແຂວງທີ່ເປັນສ່ວນປະກອບຂ້າງ (cross arm junctions) ໂດຍທີ່ທັງຄວາມເຄັ່ນເຄີຍຈາກການງອ (bending stresses) ແລະ ກຳລັງກົດ (compressive forces) ໄດ້ເກີນຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງການເຊື່ອມຕໍ່. ເມື່ອພິຈາລະນາເຖິງຜົນທີ່ເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກພາຍຸ Mangkhut ນີ້ ປະມານສາມສ່ວນສີ່ຂອງການລົ້ມທັບທັງໝົດຂອງເສາທັງໝົດເກີດຈາກບັນຫາຂໍ້ຕໍ່ເຫຼົ່ານີ້ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍເກີນ 1.2 ຕື້ໂດລາສະຫະລັດຕາມການສຶກສາທີ່ເຜີຍແຜ່ໂດຍ Chen ແລະ ສະມາຊິກທີມງານໃນປີ 2022. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຫດການນີ້ແຕກຕ່າງຈາກການລົ້ມສ່ວນປະກອບທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນລາຍການ (simple component failure) ແມ່ນບັນຫາການເຊື່ອມຕໍ່ເຫຼົ່ານີ້ສາມາດແຜ່ລະບາດໄປທົ່ວທັງໂຄງສ້າງເສົາຮູບຕາຂ່າຍທັງໝົດຢ່າງໄວ. ນີ້ເປັນເຫດຜົນທີ່ມາດຕະຖານອຸດສາຫະກຳໃໝ່ໆ ເຊັ່ນ: IEC 61400-24 ປີ 2019 ດຽວນີ້ໄດ້ກຳນົດຢ່າງເຂັ້ມງວດວ່າ ວິສະວະກອນຈະຕ້ອງດຳເນີນການວິເຄາະແບບທີ່ບໍ່ເປັນເສັ້ນຊື່ (nonlinear dynamic analyses) ໃນຂະນະທີ່ອອກແບບຂໍ້ຕໍ່ສຳລັບເຂດທີ່ມັກຖືກພາຍຸທະເລເຂົ້າໃຫ້.

ການເສື່ອມສະພາບທີ່ເກີດຈາກຄວາມເຫຼື່ອຍລ້າ ເທີບຽບກັບການພັງທະລະມານຢູ່ສະຖານທີ່: ເປັນຫຍັງການປະເມີນຕົວເທີເວີທີ່ທັນສະໄໝຈຶ່ງຕ້ອງມີການພັດທະນາ

ວິທີການດັ້ງເດີມສ່ວນຫຼາຍເນັ້ນໃສ່ຂອບເຂດການພັງທະລະມານຢູ່ສະຖານທີ່ ແຕ່ຂາດການພິຈາລະນາການເສື່ອມສະພາບທີ່ເກີດຈາກຄວາມເຫຼື່ອຍລ້າຢ່າງຊ້າໆ ອັນເກີດຈາກການສຳຜັດກັບທິດທາງລົມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ອີງຕາມການສຶກສາຫຼ້າສຸດ, ປະມານ 60 ເປີເຊັນຂອງຄວາມລົ້ມເຫຼວທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບລົມ ເກີດຈາກແຕກຫັກນ້ອຍໆທີ່ແຜ່ຂະຫຍາຍອອກທີ່ຈຸດທີ່ມີຄວາມເຄັ່ງຕຶງສູງ ແທນທີ່ຈະເກີດຈາກເຫດການຮັບນ້ຳໜັກເກີນໄປຢ່າງທັນທີ ເຊິ່ງໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນລາຍງານຄວາມເຂັ້ມແຂງປະຈຳປີ 2023 ຂອງ EPRI. ບັນຫານີ້ເລີ່ມຮ້າຍແຮງຂຶ້ນເທື່ອລະຫຼາຍເທື່ອເມື່ອຢູ່ຕາມເສັ້ນຝັ່ງທະເລ ເນື່ອງຈາກການກັດກິນຈາກນ້ຳເຄືອງເກີດຮ່ວມກັບວຟັງການເຄັ່ງຕຶງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ອາຍຸການໃຊ້ງານຂອງວັດສະດຸຫຼຸດລົງເຖິງເຖິງເຄິ່ງໜຶ່ງ. ເນື່ອງຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ ບໍລິສັດຜູ້ໃຫ້ບໍລິການດ້ານພະລັງງານຊັ້ນນຳຫຼາຍແຫ່ງຈຶ່ງເລີ່ມນຳໃຊ້ວິທີການປະເມີນຜົນທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ມີຄວາມເສຍຫາຍ (damage tolerant evaluation) ແທນທີ່ຈະເປັນພຽງການກວດສອບຄວາມແຂງແຮງເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາກຳລັງປ່ຽນແທນວິທີການກວດສອບເກົ່າດ້ວຍເຕັກນິກການທົດສອບດ້ວຍຄື້ນສຽງອຸລະຕຣາຊອນທີ່ມີຄວາມກ້າວໜ້າ (phased array ultrasonic testing) ເຊິ່ງສາມາດຄົ້ນພົບຂໍ້ບົກບ່ອນທີ່ຊ່ອນຢູ່ພາຍໃຕ້ເນື້ອເທື່ອກ່ອນທີ່ແຕກຫັກເຫຼົ່ານີ້ຈະເຕີບໂຕເຖິງຂະໜາດທີ່ບໍ່ສາມາດລະເລີຍໄດ້.

ຍุດທະສາດການອອກແບບທີ່ໄດ້ຮັບການພິສູດແລ້ວເພື່ອປັບປຸງຄວາມຕ້ານທາງຂອງຫໍທີ່ຖືກກະຕຸ້ນຈາກລົມ

ການປັບປຸງດ້ານອາກາດສາດ: ການເລືອກຮູບຮ່າງຂອງແຖວກາງທີ່ເໝາະສົມ ແລະ ເຕັກນິກການຫຼຸດພື້ນທີ່

ເມື່ອວິສະວະກອນປັບປຸງຮູບຮ່າງຂອງແຖວກາງທີ່ຕັດຂວາງ (cross arms) ພວກເຂົາສາມາດຫຼຸດຜ່ອນຈຳນວນລົມທີ່ພົວພັນກັບເນື້ອທີ່ດ້ານໜ້າ ແລະ ຢຸດການກໍ່ຕົ້ນຂອງວົງຈອນທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍສະດວກ. ຕົວເລກກໍສະຫຼຸບສິ່ງນີ້ເຊັ່ນກັນ: ຮູບຮ່າງເປັນຮູບຮີ້ບ (elliptical) ມີຜົນຫຼຸດຜ່ອນການສັ່ນໄຫວທີ່ເກີດຈາກລົມທີ່ເວື່ອນ (swirling air) ໄດ້ປະມານ 15 ເຖິງ 20 ເປີເຊັນ ເມື່ອທຽບກັບຮູບຮ່າງສີ່ເຫຼີ່ຍມທຳມະດາ (boxy designs) ອີງຕາມການຄົ້ນຄວ້າຂອງ NREL ໃນປີ 2023. ວິທີທີ່ສອງແມ່ນການຫຼຸດຜ່ອນເນື້ອທີ່ທັງໝົດທີ່ຖືກເປີດເຜີຍຕໍ່ລົມ. ວິທີນີ້ປະກອບດ້ວຍການຖອດອົງປະກອບໂຄງສ້າງອອກບາງສ່ວນທີ່ເປັນໄປໄດ້ ແລະ ສາມາດເຈາະຮູໃນສ່ວນທີ່ບໍ່ຕ້ອງຮັບນ້ຳໜັກ. ການປ່ຽນແປງເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນການຕ້ານລົມ (drag) ໄດ້ປະມານ 10 ເຖິງ 14 ເປີເຊັນ ໂດຍທີ່ຍັງຮັກສາຄວາມແຂງແຮງ ແລະ ຄວາມສະຖຽນຂອງໂຄງສ້າງໄວ້ເທົ່າເດີມ. ການຈຳລອງດ້ວຍຄອມພິວເຕີເອີ້ນວ່າ CFD simulations ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອກວດສອບວ່າການປັບປຸງເຫຼົ່ານີ້ເຮັດວຽກໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເຖິງແນວທີ່ລົມເຂົ້າມາຈາກມຸມທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຈາກ 0 ອົງສາ (ຕັ້ງຊື່) ເຖິງ 180 ອົງສາ (ຕັ້ງຊື່). ສຳລັບຫອນທີ່ມີຄວາມສູງຫຼາຍກວ່າ 50 ແມັດເຕີ ໃນເຂດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງຈາກພາຍຸໄທ້ຟູນ, ການຮັກສາສັດສ່ວນຂອງວັດຖຸທີ່ເປັນທຶນ (solid material ratio) ໃຫ້ຕໍ່າກວ່າ 0.3 ໂດຍການຫ່າງອອກຂອງອົງປະກອບໂຄງສ້າງຈາກກັນໃຫ້ຫຼາຍຂື້ນ ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມແຕກຕ່າງຢ່າງມີນັກ. ສິ່ງນີ້ຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນການສັ່ນໄຫວທີ່ບໍ່ຕ້ອງການ ໂດຍເປັນພິເສດໃນສະພາບອາກາດທີ່ບໍ່ສະຖຽນ ເຊິ່ງລົມເປ່າມາຈາກທິດທາງຫຼາຍທິດທາງໃນເວລາດຽວກັນ.

ການເສີມແຂງໂຄງສ້າງ: ການປັບປຸງການຕິດຕັ້ງຊ່ວງຮັບນ້ຳໜັກ, ການເສີມຄວາມແໜ້ນຂອງຈຸດເຊື່ອມຕໍ່, ແລະ ການບູລະນາການດູດຊຶມແຮງສັ່ນ

ເມື່ອເຮັດການເສີມແຂງໂຄງສ້າງເພື່ອປ້ອງກັນການລົ້ມສະຫຼາຍ ວິສະວະກອນຈະເນັ້ນໃສ່ບໍລິເວນທີ່ມີບັນຫາດ້ວຍລະບົບການເສີມແຂງຮູບສາມແຈ ເຊິ່ງຊ່ວຍແຈກແຈງແຮງลมຈາກດ້ານຂ້າງອອກໄປ. ການອັບເກຣດແຖວເສີມແຂງແບບເສີມແທງ (diagonal braces) ສາມາດເພີ່ມຄວາມແຂງແຮງຕໍ່ການເຄື່ອນທີ່ຂ້າງຂວາ-ຊ້າຍ (lateral stiffness) ໄດ້ປະມານ 25 ຫາ 30 ເປີເຊັນ. ລະບົບການເສີມແຂງແບບ K-bracing ເຮັດວຽກໄດ້ດີເປັນພິເສດໃນການຢຸດການບິດງ໋ອ (buckling) ຂອງຊິ້ນສ່ວນທີ່ຮັບແຮງກົດ (compression members) ເມື່ອເກີດລົມທີ່ຮຸນແຮງຫຼາຍ ອີງຕາມມາດຕະຖານເຊັ່ນ: IEC 61400-24 ປີ 2019. ການເສີມແຂງຂໍ້ຕໍ່ (stiffening joints) ລວມເຖິງການເພີ່ມແຜ່ນເສີມ (gusset plates), ການຂັ້ນບັອດສະກູ (bolts) ທີ່ມີຄວາມແຂງແຮງສູງກ່ອນການຕິດຕັ້ງ, ແລະ ການເສີມແຂງແຜ່ນເບື້ອງ (base plates). ວິທີການນີ້ຊ່ວຍຫຼຸດບັນຫາການເຄື່ອນທີ່ເປັນມຸມ (rotation issues) ແລະ ຫຼຸດຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະເກີດແຕກ (cracks) ຈາກຄວາມເຄື່ອນໄຫວຊ້ຳໆ (fatigue) ໄດ້ປະມານ 40 ເປີເຊັນ. ເພື່ອປ້ອງກັນເພີ່ມເຕີມຕໍ່ການສັ່ນໄຫວທີ່ເກີດຈາກລົມ ວິທີການເພີ່ມການດູດຊຶມ (supplemental damping methods) ຈະຖືກນຳໃຊ້. ວິທີເຫຼົ່ານີ້ລວມເຖິງອຸປະກອນດູດຊຶມມວນນ້ຳໜັກທີ່ຖືກຕັ້ງຄ່າໃຫ້ເໝາະສົມ (tuned mass dampers) ຫຼື ອຸປະກອນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຂອງເຫຼວທີ່ມີຄວາມໜືດ (viscous fluids) ເຊິ່ງສາມາດດູດຊຶມພະລັງງານຈີນ (kinetic energy) ໄດ້ປະມານ 15 ຫາ 25 ເປີເຊັນ ໃນระหว່າງການສັ່ນໄຫວທີ່ເກີດຈາກລົມ. ໂດຍລວມແລ້ວ ວິທີການຕ່າງໆເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍຍົກຈຸດທີ່ໂຄງສ້າງອາດຈະລົ້ມສະຫຼາຍໃຫ້ເກີນຄວາມໄວຂອງລົມ 55 ແມັດຕີຕໍ່ວິນາທີ. ການທົດສອບໃນຂະໜາດເຕັມ (full-scale tests) ໄດ້ຢືນຢັນປະສິດທິຜົນຂອງວິທີການເຫຼົ່ານີ້ໃຕ້ສະພາບການທີ່ຈຳລອງເຖິງພາວະໄທ້ຟູນ (simulated typhoon conditions) ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ວິສະວະກອນມີຄວາມໝັ້ນໃຈໃນການອອກແບບຂອງພວກເຂົາ.

ຄຳຖາມທີ່ຖາມບໍ່ຍາກ

ການເກີດຂື້ນຂອງການຫຼຸດລົງຂອງວົງຈອນແມ່ນຫຍັງ?

ການຫຼຸດລົງຂອງວົງຈອນເກີດຂື້ນເມື່ອລົມໄຫຼຜ່ານໂຄງສ້າງໜຶ່ງໆ ເຮັດໃຫ້ເກີດເປັນເຂດທີ່ມີຄວາມກົດດັນຕ່ຳຢ່າງເປັນລຳດັບສະລັບກັນ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດການເຄື່ອນທີ່ໄປມາ ແລະ ສ້າງໃຫ້ເກີດແຮງຍົກ ແລະ ແຮງຕ້ານຕໍ່ໂຄງສ້າງ.

ການບັງລົມດ້ານອາກາດສາມາດສົ່ງຜົນຕໍ່ຫອນສົ່ງສັນຍານໄດ້ແນວໃດ?

ການບັງລົມດ້ານອາກາດເຮັດໃຫ້ຮູບແບບການໄຫຼຂອງລົມປົກກະຕິເສຍຫາຍ ເຮັດໃຫ້ຄວາມບໍ່ສະຖຽນໃນການໄຫຼຂອງລົມເຂັ້ມຂື້ນ ແລະ ເພີ່ມຄວາມເຄັ່ງຕຶງໃສ່ໂຄງສ້າງຂອງຫອນ ໂດຍເປັນພິເສດໃນເຂດທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຂອງອຸປະສັງຄະເຊັ່ນ: ຫອນອື່ນໆ ຫຼື ລັກສະນະທີ່ເກີດຂື້ນຕາມທຳມະຊາດ.

ມີຍຸດທະສາດການອອກແບບໃດບ້າງທີ່ຈະຊ່ວຍປັບປຸງຄວາມຕ້ານທາງອາກາດໃນຫອນສົ່ງສັນຍານ?

ຍຸດທະສາດການອອກແບບປະກອບດ້ວຍ: ການປັບປຸງຮູບຮ່າງຂອງແຖວຂ້າງ (cross-arm), ເຕັກນິກການຫຼຸດພື້ນທີ່, ການເພີ່ມການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ເຂັ້ມແຂງຂື້ນ, ການເຮັດໃຫ້ຂໍ້ຕໍ່ແຂງແຮງຂື້ນ, ແລະ ການປະກອບລະບົບການດູດຊືມ (damping) ເພື່ອແຈກຢາຍແຮງລົມອອກຢ່າງເທົ່າທຽມກັນ ແລະ ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເກີດຈຸດອ່ອນໃນໂຄງສ້າງ.